*Σπυρίδων Τσάλλας

Η αντιπαράθεση της ΝΔ και της νεοσυσπειρούμενης Αριστεράς λειτουργεί ως μηχανισμός διατήρησης της ψευδαίσθησης της επιλογής. Πίσω από τις δημόσιες χαοτικές διαφορές υπάρχει ένας κοινός στρατηγικός προσανατολισμός.

Όταν οι βασικές επιλογές του πολιτικού συστήματος τίθενται σε κίνδυνο, οι συνιστάμενές του συσπειρώνονται και συνεργάζονται. Κατά τη μνημονιακή περίοδο υπήρξαν κρίσιμες ψηφοφορίες και πολιτικές αποφάσεις στις οποίες ευρύτερες δυνάμεις του πολιτικού κατεστημένου συνέκλιναν, παρά τις δήθεν αγεφύρωτες διαφορές τους.

Αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στο οικονομικό αδιέξοδο ανέτρεψαν πραξικοπηματικά εκλεγμένο πρωθυπουργό για να αποφευχθεί η διεξαγωγή δημοψηφίσματος και να επιβάλουν προσωπικά οι ίδιοι τη συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής τους μέσω προγράμματος εθνομηδενιστικής προσαρμογής.

Όταν μετά από 14 έτη ένα παρόμοιο δημοψήφισμα είχε το αποτέλεσμα που φοβόντουσαν εξαρχής, δηλαδή την απόρριψη σύσσωμου του πολιτικού προσωπικού τού συστήματος, αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στο οικονομικό αδιέξοδο ανέτρεψαν πραξικοπηματικά για ακόμα μια φορά τη βούληση του Ελληνικού λαού, μάλιστα όχι μέσω εκλεγμένου αντιπροσώπου του, αλλά ευθέως: 222 βουλευτές ψήφισαν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ορίζει το Σύνταγμα ως βάση του πολιτεύματος, τη λαϊκή κυριαρχία.

Για πολλά άλλα θέματα, αρχικά στο παρασκήνιο και μετέπειτα στο προσκήνιο, αποδείχθηκε ότι «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο». Για ποιο λόγο ένας Αριστερός να θέλει να πουλήσει τη Μακεδονία; Μα επειδή το πιστεύει φυσικά, από εποχής ΣΕΚΕ. Για ποιο λόγο κάποιος ΝεοΔημοκράτης να στέλνει απεσταλμένη το δεξί χέρι του Τσοχατζόπουλου για να συντονιστεί με τον Ζάεφ ώστε να διασφαλιστεί το ξεπούλημα; Ακριβώς για τον ίδιο λόγο με τον Αριστερό: επειδή το πιστεύει, πίσω από τις κουρτίνες είναι το ίδιο μαγαζί.

Για ποιο λόγο κάποιος Αριστερός να φέρει προς ψήφιση τη μετατροπή του βιασμού παιδιών από κακούργημα σε πλημμέλημα; Για ποιο λόγο κάποιος ΝεοΔημοκράτης να φέρει τη διαχείριση των ασυνόδευτων ανήλικων στην κεφαλή του επιτελικού κράτους και να μένει άλαλος σε σωρεία υποθέσεων βιασμών παιδιών; Θα μπορούσε να είναι επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις; Προ της αποκάλυψης της υπόθεσης Epstein, αυτό θα ήταν ένα σενάριο συνωμοσίας. Τώρα πλέον τα πράγματα έχουν γίνει αρκετά πιο ξεκάθαρα.

Η πραγματική διαχωριστική γραμμή στην ελληνική πολιτική δεν βρίσκεται ανάμεσα στη ΝΔ και στην Αριστερά, αλλά ανάμεσα στις δυνάμεις που υποστηρίζουν την περαιτέρω ενσωμάτωση της χώρας σε υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων και σε εκείνες που προτάσσουν την εθνική κυριαρχία. Οι διαφορές μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα είναι αμιγώς επικοινωνιακές και διαχειριστικές, όχι ουσιαστικές. Οι δύο πολιτικοί εκφράζουν διαφορετικά ακροατήρια, αλλά συγκλίνουν πλήρως στα κρίσιμα ζητήματα στρατηγικής κατεύθυνσης της χώρας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διατυπώνεται η εκτίμηση ότι οι επόμενες εκλογές θα οδηγήσουν σε συγκυβέρνηση ΝΔ-ΕΛΑΣ. Ένα τέτοιο σχήμα θα εξυπηρετούσε δύο βασικούς στόχους. Πρώτον, θα δημιουργούσε ένα ευρύ πολιτικό μέτωπο ικανό να απορροφήσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να περιορίσει τον κίνδυνο λογοδοσίας για κυβερνητικές επιλογές της ΝΔ που έχουν προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια. Δεύτερον, θα διευκόλυνε την προώθηση δύσκολων αποφάσεων στην εξωτερική πολιτική (το κοινώς λεγόμενο «εθνικό ξεπούλημα»), οι οποίες, υπό άλλες συνθήκες, θα συναντούσαν ισχυρές αντιστάσεις.

Η επίκληση της «εθνικής αναγκαιότητας» έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν για να παρουσιαστούν ως μονόδρομος επιλογές που προηγουμένως θεωρούνταν αδιανόητες. Ante portas διευθετήσεις σε ζητήματα του Αιγαίου και των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα προβληθούν επικοινωνιακά ως η «μόνη ρεαλιστική» ή «εθνικά επωφελής» λύση, ανεξαρτήτως του πραγματικού τους περιεχομένου.

Η πολιτική πόλωση που προβάλλεται καθημερινά δεν αντανακλά αναγκαστικά τις πραγματικές ισορροπίες εξουσίας. Αντίθετα, λειτουργεί ως εργαλείο διατήρησης της εκλογικής επιρροής των ίδιων πολιτικών δυνάμεων. Όσο οι πολίτες θεωρούν ότι επιλέγουν ανάμεσα σε δύο ριζικά διαφορετικές προτάσεις, το σύστημα αναπαράγεται. Όταν όμως εξεταστούν οι στρατηγικές επιλογές των τελευταίων δεκαετιών, είναι ιστορικά προφανής μια αξιοσημείωτη συνέχεια ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Η μετεκλογική σύγκλιση ΝΔ και ΕΛΑΣ δεν αποτελεί απλώς πιθανό σενάριο, αλλά τη φυσική κατάληξη μιας πορείας που εξελίσσεται εδώ και πολλά χρόνια.

* ΑΝΑΠΝΟΗ – Πολιτειακή Παράταξη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Εστία”