*Σπυρίδων Τσάλλας

Βουλή των Ελλήνων. Απαρτία.
Ανεβαίνει στο βήμα ο Ιησούς.
Επειδή στο Σύνταγμα που ορκίζεστε με αναφέρετε πρώτο-πρώτο, αποφάσισα τα
εξής:
—Με ένα θαύμα θα σας σβήσω το χρέος.
(Χειροκροτήματα από όλους τους βουλευτές)
—Με ένα θαύμα θα ξεκινήσει να βγαίνει από τώρα ατελείωτο πετρέλαιο˙ η Ελλάδα
θα έχει έσοδα Σαουδικής Αραβίας.
(Αλαλαγμοί χαράς, βουλευτές όλων των κομμάτων αγκαλιάζονται κλαίγοντας)
—Με έναν όρο: θα παραιτηθείτε τώρα και κανένας από εσάς δεν θα ξαναείναι
βουλευτής.

(Οι βουλευτές σύσσωμοι καταγγέλλουν τον εγκάθετο εξωκοινοβουλευτικό —ποιος προβοκάτορας τον έφερε;— που προσπαθεί να αλλοιώσει την «αδιάβλητη λαϊκή επιλογή» και να δώσει στους Έλληνες πλούτο που «δεν έχουν ανάγκη», με σκοπό —όπως λένε οι γνωμοδοτήσεις που έχουν ήδη αναθέσει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος— να τούς αλλοτριώσει.)

Αυτό το μικρό, σχεδόν μεταφυσικό στιγμιότυπο συμπυκνώνει κάτι βαθύτερο και απολύτως γήινο: τον αρρωστημένο τρόπο με τον οποίο τα κόμματα της Μεταπολίτευσης αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους. Δεν είναι θεσμικοί διαχειριστές ενός κράτους. Δεν είναι εκλεγμένοι υπηρέτες της κοινωνίας. Στον δικό τους καθρέφτη, είναι οι μόνιμοι κληρονόμοι της χώρας — και κάθε εξωτερική πρόταση που απειλεί αυτή τη «κληρονομιά» αντιμετωπίζεται ως ύβρις.

Όπως η τρίτη γενιά μιας μεγάλης οικογένειας συχνά χάνει τα πάντα, έτσι η τρίτη πολιτική γενιά της Μεταπολίτευσης έφτασε στο σημείο να μην μπορεί πια να διαχειριστεί ούτε τα στοιχειώδη. Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: τα κόμματα αυτά δεν μπορούν να αναγεννηθούν. Δεν γίνεται. Δεν επιτρέπεται από τη δομή τους. Είναι σαν επιχειρήσεις όπου ολόκληρη η διοίκηση, όλα τα στελέχη, όλες οι ιεραρχίες έχουν μία και μόνο προτεραιότητα: να μην αλλάξει ποτέ τίποτε που θα μπορούσε να ξηλώσει τους ίδιους.

Γιατί δεν μπορούν να αλλάξουν; Γιατί δεν θέλουν να αλλάξουν. Η Ελλάδα παράγει πλούτο. Δουλεύει, και μάλιστα παρά τις συνθήκες, παράγει πολύ περισσότερο από όσο επιτρέπει το κράτος με τον τρόπο που λειτουργεί. Αλλά αυτός ο πλούτος, αν αξιοποιηθεί πραγματικά, θα δημιουργήσει μια χώρα με ισχυρή μεσαία τάξη, με αποτελεσματικό κράτος, χωρίς εξάρτηση από κομματικά γραφεία, με ισότιμη πρόσβαση σε ευκαιρίες.

Και σε μια τέτοια Ελλάδα, τα σημερινά πολιτικά κόμματα —αθροιστικά εκπροσωπώντας μόλις το 30% των πολιτών— δεν θα είχαν χώρο να επιβιώσουν. Γιατί δεν θα ήταν πλέον απαραίτητα ως μεσάζοντες, δεν θα κρατούσαν τα κλειδιά της διανομής, δεν θα έλεγχαν τη ροή της μικρής πίτας. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια: Προτιμούν μια μικρή πίτα που να μοιράζουν μεταξύ τους, παρά μια μεγάλη πίτα που θα καλύπτει τις ανάγκες όλων, αλλά χωρίς τους ίδιους στο προσκήνιο. Γι’ αυτό και μιλούν —με απίστευτη κυνικότητα— για «δικτατορία της πλειοψηφίας». Έτσι αποκαλούν το 70% των πολιτών που δεν θέλει να τους βλέπει! Η πλειοψηφία για αυτούς είναι πρόβλημα, όχι εντολή. Απειλή, όχι ευκαιρία. Ακριβώς όπως και στα δίχως φερετζέ απολυταρχικά καθεστώτα.

Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή. Οι διαχειριστές της φτωχοποιούν όλο και περισσότερους Έλληνες, ώστε να παραμείνουν αυτοί στην εξουσία. Από το 1974 μέχρι σήμερα, η χώρα είχε ευκαιρίες, κονδύλια, φυσικό πλούτο, ανθρώπινο κεφάλαιο, γεωπολιτική θέση. Είχε «περιουσία». Αυτό που δεν είχε είναι θεματοφύλακες αυτής της περιουσίας. Είχε διαχειριστές τριών γενεών που τη σπατάλησαν. Όχι επειδή δεν γνώριζαν, αλλά επειδή δεν τους συνέφερε να αλλάξουν τα εργαλεία. Η Ελλάδα δεν υποφέρει από έλλειψη δυνατοτήτων. Υποφέρει από ένα πολιτικό προσωπικό που φοβάται βαθιά κάτι πολύ συγκεκριμένο: μία Ελλάδα που θα στέκεται στα πόδια της χωρίς αυτούς.

Τώρα το 70% της κοινωνίας βρίσκεται πλέον εκτός κομματικής εκπροσώπησης. Όχι λόγω αδιαφορίας, αλλά γιατί έχει πλέον αδιάσειστες ιστορικές αποδείξεις ότι αυτό το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί —και δεν θέλει— να δώσει λύσεις. Οι πολίτες, μέσα από εμπειρία δεκαετιών, έχουν εμπεδώσει πλήρως ότι η αναγέννηση δεν θα έρθει από όσους ευθύνονται για την παρακμή. Ο μικρόκοσμος που έχουν χτίσει τα κόμματα της Μεταπολίτευσης δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα που ζει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Ακόμα και ως πολιτικός θίασος, είναι τόσο ακουστικά και οπτικά τοξικός ως θέαμα, προκαλεί απέχθεια στο σύνολό του. Η ομογενοποίησή και η αποξένωσή του όμως δεν θα καταφέρει να πετύχει το στόχο του, ήτοι να αυξήσει περαιτέρω την αποχή για να κερδίσει χρόνο καταστροφής. Σε αυτές τις εκλογές θα σηκωθούν όρθιοι ακόμα και οι νεκροί για να ψηφίσουν. Η Ελλάδα χρειάζεται νέο πολιτικό προσωπικό, όχι ανακυκλωμένο˙ νέες δομές, όχι μεταμφιέσεις των παλιών˙ μια νέα «πρώτη γενιά» που θα ξαναχτίσει το πολιτικό κεφάλαιο της χώρας. Όχι για να φέρει ένα θαύμα. Αλλά για να σταματήσουν επιτέλους τοξικοί πολιτικοί να εμποδίζουν τα θαύματα που η ίδια η κοινωνία μπορεί να δημιουργήσει.

* ΑΝΑΠΝΟΗ – Πολιτειακή Παράταξη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Εστία”